Inter Lers Drewniane Więźba Konstrukcje dachowe Krokwie Wiązary drewniane Kratownice Dźwigary Bindry Płytki kolczaste Prefabrykaty

Płytka kolczasta jest to blacha stalowa ( grubości 1-2mm ) z wytłoczonymi w niej kolcami (wysokości 0,8-2cm). Płytki są wprasowywane w drewno za pomocą pras hydraulicznych o nacisku do 50 ton.

Ten wynalazek zaczął się przyjmować początkowo w regionach USA narażonych na huraganowe wiatry, gdyż stwierdzono, że konstrukcje tego typu są bardziej odporne od rozwiązań tradycyjnych. Potem szybko opanował całą Amerykę Północną a w latach 60-tych technologia ta rozprzestrzeniła się też na inne kontynenty - Afrykę (RPA, Zimbabwe, Botswana), Australię i Nową Zelandię oraz Europę. Tu system wkroczył początkowo do Szwajcarii i Norwegii. Płytki kolczaste były wówczas importowane z Ameryki. W następnym dziesięcioleciu technologia rozwinęła się w innych krajach zachodnio- i północnoeuropejskich szczególnie w Szwecji i Dani.
W ciągu kilkudziesięciu lat produkcja wiązarów stała się całą dużą gałęzią przemysłu. Wynalazek jakim była płytka kolczasta, stworzył rozbudowaną technologię, a także rozwój gałęzi przemysłu składającej się z wyspecjalizowanych zakładów produkujących konstrukcje, dostawców płytek, producentów maszyn i specjalistycznych urządzeń, informatyków zajmujących się ciągłym ulepszaniem oprogramowania komputerowego, firm montażowych, itp.

Płytki muszą być stosowane zgodnie z aprobatą AT-15-4057/2004.

Występują trzy rodzaje płytek GNA20 (grubość blachy 1 mm, długość kolca 8 mm), T150 (grubość blachy 1,5mm, długość kolca 15 mm), M14 (grubość blachy 2 mm, długość kolca 20 mm).

Podczas projektowania projektant musi ściśle określić rodzaj, typ i położenie płytki węzłowej.

Drewno stosowane do produkcji musi być wcześniej wysuszone do wilgotności 18-22% zgodnie z normą do projektowania konstrukcji drewnianych, odchyłki wymiarowe nie mogą być większe niż 1 mm, z tego względu najczęściej stosuje się drewno ostrugane czterostronnie z zaokrąglonymi krawędziami, tego typu obróbka podnosi dodatkowo odporność elementu na ogień.
Tarcica stosowana w naszym zakładzie jest selekcjonowana wytrzymałościowo przez uprawnionych brakarzy, najczęściej stosowana jest klasa C24, jest to klasa materiału najczęściej dostępna w naszym kraju, również często korzystamy ze skandynawskiej tarcicy konstrukcyjnej w tej samej klasie wytrzymałości. 

Głównym problemem jest umiejętność zaprojektowania konstrukcji, pomocą w tym zakresie jest profesjonalny, licencjonowany program RoofCon/ TrussCon, który dostarcza firma Construction Software Center Europe Sweden MiTek. Jest to bardzo zaawansowany program obliczeniowy, który pozwala na:

1. Wygenerowanie kształtu i rozwiązań konstrukcyjnych dachu.

2. Zaprojektowanie i dokonanie analizy wytrzymałościowej odpowiednich elementów konstrukcyjnych (wiązarów, belek)

3. Stworzenie dokumentacji techniczno-obliczeniowej.

4. Stworzenie bardzo dokładnej dokumentacji warsztatowej.

5. Całkowitą i dokładną wycenę kosztów wytworzenia konstrukcji.

Po zaprojektowaniu konstrukcji w biurze projektowym, projektanci przekazują do działu produkcji komplet dokumentacji warsztatowej zawierającej rysunki z zaznaczonymi kątami cięć tarcicy, oraz z rozmieszczeniem płytek kolczastych. Podczas cięcia i składania wiązarów prowadzony jest stały nadzór nad zgodnością prac z dokumentacją warsztatową.

Cięcie elementów odbywa się na profesjonalnych maszynach CNC, np. piły z możliwością obrotu o 360 stopni i pochyleniem tarczy tnącej; plik wygenerowany przez program przesyłany jest sieciowo do piły, a następnie operator docina poszczególne elementy na podstawie listy cięć.

Po ucięciu elementy dostarczane są na stanowisko prasowania. Kształt wiązara wyświetlany jest za pomocą projekcji laserowej, zapewnia to powtarzalność wymiarów i decyduje o jakości wykonania kratownicy. Po ułożeniu odpowiednich płytek w węzłach następuje wprasowanie płytek w drewno, używane do tego są specjalne prasy o nacisku do 50 t.

Ciąg technologiczny można skrótowo zapisać w następujących punktach:

• zaprojektowanie konstrukcji,
• wydruk dokumentacji warsztatowej,
• wycięcie elementów na pile kątowej,
• impregnacja uciętych elementów,
• ułożenie kształtu wiązara z elementów,
• wprasowanie płytek kolczastych w węzły,
• odstawienie wiązara na miejsce składowania,
• załadunek wiązarów,
• montaż wiązarów na budowie.